Home / article / “นานแล้วที่ไม่ได้ทำงานกับต้นฉบับที่สนุกขนาดนี้” ภาณุ บุรุษรัตนพันธุ์ กับภารกิจสวมวิญญาณ ทอม แฮงก์ส แปล ‘UNCOMMON TYPE’

“นานแล้วที่ไม่ได้ทำงานกับต้นฉบับที่สนุกขนาดนี้” ภาณุ บุรุษรัตนพันธุ์ กับภารกิจสวมวิญญาณ ทอม แฮงก์ส แปล ‘UNCOMMON TYPE’

a book Publishing

Jun 8, 2019

สัมภาษณ์และเขียน: ซัลมา อินทรประชา
พิสูจน์อักษร: เบญจพร หรูวรวิจิตร

ภาณุ บุรุษรัตนพันธุ์ หรือ “พี่ตึ๋ง” หรือ “ลุงตึ๋ง” ของน้องๆ ในวงการ เป็นชื่อแรกที่อะบุ๊กนึกถึงเมื่อจะแปลหนังสือของทอม แฮงก์ส เพราะมันเป็นเรื่องสั้นของอเมริกันชนในยุควินเทจ และภาณุเป็นนักแปลมือเก๋าที่เรียนจบและใช้ชีวิตที่นิวยอร์กมาร่วมหกปี พ่วงด้วยดีกรีอดีตบรรณาธิการ นิตยสาร เอสไควร์ (ประเทศไทย) และยังเป็นมือแปลวรรณกรรมอเมริกันสะท้อนยุคสมัย ไม่ว่าจะเป็นนิค ฮอร์นบี เรื่อง High Fidelity, About a Boy, How To Be Good หรือซีรีส์ Dark Tower สองเล่มแรกของสตีเฟน คิงส์ ไปจนถึงงานขึ้นหิ้งอย่าง Life of Pi ของยานน์ มาร์เตล

เพราะฉะนั้นถ้าภาณุออกปากว่า “นานแล้วที่ไม่ได้ทำงานกับต้นฉบับที่สนุกขนาดนี้” ก็ยินดีต้อนรับทอม แฮงก์ส เข้าสู่ทำเนียบนักเขียนมือดีแห่งยุคได้เลย

อาจกล่าวไม่ได้ว่าหนังสือเล่มนี้ระทึกขวัญสั่นประสาท เศร้าถึงขั้นเรียกน้ำตา หรือโรแมนติกจนจิกหมอน แต่หนังสือเล่มนี้จะทำให้คุณรู้จักความเป็นมนุษย์ของตัวคุณเอง ความไม่เพอร์เฟ็กต์ ชีวิตที่บ๊องๆ บวมๆ หรือแม้แต่ชีวิตที่ดูน่าอิจฉาที่สุดก็เถอะ ทอม แฮงก์ส จะบอกคุณว่ามันไม่จริงทั้งหมดหรอก ทั้งที่เขาเป็นดาราดังระดับโลก แต่เขากลับถ่ายทอดความเป็นคนธรรมดาได้อย่าง ‘ไม่ธรรมดา’

ปกติคุณตึ๋งติดตามหนังของทอม แฮงก์ส ไหม

ถ้าผมจะดูหนังของทอม แฮงก์ส มันจะไม่ได้เกิดจากอารมณ์ว่าหนังใหม่ของทอม แฮงก์ส มา! ผม-ต้อง-ดู! ผมไม่มีอารมณ์ติดดาราแบบนั้น (หัวเราะ) แต่มักจะไปบังเอิญได้ดูหนังที่มีเขาอยู่ในเรื่องมากกว่า เพราะโดยมากหนังที่เขาเลือกเล่นก็มักจะน่าดู มักจะสนุก 

ตอนแรกที่รู้ว่าทอม แฮงก์ส เขียนหนังสือ คุณคิดยังไง

เวลาที่นักแสดงเขียนหนังสือออกมา อย่างสตีฟ มาร์ติน หรือทีน่า เฟย์ ก็จะเป็นเรื่องราวที่วนอยู่กับตัวเอง ผมเลยไม่ได้คาดหวังอะไรที่มาจากนักแสดง แต่สำหรับงานชิ้นนี้จากแฮงก์ส เป็นเรื่องสั้นที่ เป็นเรื่องแต่งทั้งหมด ที่สำคัญคือสนุก บอกเลยว่าผมชอบเกือบทุกเรื่อง

สิ่งที่ทำให้ทอม แฮงก์ส เป็นทั้งนักแสดงและนักเขียนที่ดีคืออะไร

คนที่จะเป็นนักแสดงที่ดี นอกจากมีความสามารถในการแสดงออกแล้ว ก็ต้องเป็นคนช่างสังเกตอย่างมากเลย คือสังเกตสิ่งรอบตัว สังเกตความรู้สึกของตัวเอง ตอนนั้นเราเป็นไง ทำไมรู้สึกอย่างนั้น จะแสดงออกมาแค่ไหน ซึ่งผมว่ามันเป็นนิสัยที่น่าจะเอื้อกับคนที่จะเป็นนักเขียนด้วย ทำให้ทอม แฮงก์ส เขาสามารถเขียนให้เราเชื่อได้ ถึงจะเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อ

เอกลักษณ์ในงานเขียนของทอม แฮงก์ส คืออะไร

ถ้าพูดถึงเรื่องสำนวน ทอม แฮงก์ส แกก็เขียนเหมือนนักเขียนอเมริกันที่มีฝีมือ ภาษาไม่ได้ โอ๊ย เพริศแพร้วอะไร แต่อ่านแล้วดี อ่านแล้วมันใกล้ตัวเรา ภาษาดีทีเดียวละ คือถ้าเป็นอารมณ์ที่เสียใจก็คือ เออ เสียใจ ไม่ได้ฟูมฟายมาก แค่เรา…พลาดไปแล้ว แย่หน่อยเว้ย แต่ว่ามันก็จะดีขึ้นเอง มันเป็นความรู้สึกเหมือนว่าเขาอยู่ภายในตัวละคร ผมคิดว่ามันลงตัวกำลังดี เป็นคนเก่งทีเดียว

“ทอม แฮงก์ส เขียนเหมือนนักเขียนอเมริกันที่มีฝีมือ ภาษาไม่ได้เพริศแพร้ว แต่อ่านแล้วดี ถ้าเป็นอารมณ์ที่เสียใจก็คือ เออ เสียใจ ไม่ได้ฟูมฟายมาก แค่เรา…พลาดไปแล้ว แย่หน่อยเว้ย แต่ว่ามันก็จะดีขึ้นเอง มันเป็นความรู้สึกเหมือนว่าเขาอยู่ภายในตัวละคร ผมคิดว่ามันลงตัวกำลังดี เป็นคนเก่งทีเดียว”

ภาณุ บุรุษรัตนพันธุ์ กล่าวถึงทอม แฮงก์ส กับงานเขียน UNCOMMON TYPE: some stories

อย่างเรื่อง สุดสัปดาห์แสนพิเศษ เป็นเรื่องของเด็กในช่วงยุค 70 อย่างที่ผมเคยเขียนไว้ในคำนำว่า น่าจะเป็นทศวรรษสุดท้ายของความใสซื่อ เขาก็เขียนแทนเด็กด้วยความรู้สึกที่ไม่ได้เกินเลย เขาทำให้เรารู้สึกเหมือนกับตัวละครได้ คือเรื่องสั้นทั้ง 17 เรื่อง เล่าถึงความเป็นมนุษย์ได้อย่างละเอียด ตีแผ่ความเป็นคนออกมาได้น่าอ่านมาก 

มองเห็นตัวตนของทอม แฮงก์ส อยู่ในหนังสือไหม

ทอม แฮงก์ส เป็นนักแสดงที่ถ้าได้เจอตัวจริง เราคงไม่กลัวเขา ด้วยเพราะภาพลักษณ์สบายๆ มีความเป็นธรรมชาติของคน มีพื้นฐานจิตใจดี ในหนังสือของเขาก็เป็นแบบนั้น 

ความเป็นทอม แฮงก์ส ปรากฏค่อนข้างชัดเจนในแต่ละเรื่อง อย่าง คริสต์มาสอีฟ ปี 1953 ที่เกี่ยวกับความทรงจำของทหารผ่านศึกจากสงครามโลกครั้งที่ 2 ก็อยู่ในความสนใจเดิมของทอม แฮงก์ส กับกลุ่มเพื่อนที่มีสตีเวน สปีลเบิร์ก ด้วย ถึงเป็นที่มาของการเกิดหนังเรื่อง Saving Private Ryan (1998) หรือ มหกรรมสัญจรในนาครแห่งแสงไฟ เล่าถึงดาราหนุ่มหน้าใหม่ที่เหมือนจะโชคดีเพราะหล่อเฉยๆ พอได้ไปโปรโมตหนังในยุโรปก็ดีใจ แต่มันไม่ได้รู้เลยว่าจะต้องเจอกับอะไร คงเป็นประสบการณ์ส่วนหนึ่งในวงการบันเทิงของเขา เรื่องนี้เขาเขียนแล้วตลกมาก และการที่นักแสดงอย่างทอม แฮงก์ส อยากจะเล่าเรื่องสั้นในรูปแบบของบทหนังก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร ก็มีเรื่องสั้นตอนหนึ่งที่ถูกถ่ายทอดในรูปแบบนี้คือ พักกับเรา แถมยังเป็นบทหนังที่อ่านสนุกอีก ตอนแปลก็สนุกมากเพราะมีแต่เรื่องบ้าๆ

ยังมีเรื่อง ขอต้อนรับสู่ดาวอังคาร ที่เด็กหนุ่มตัวเอกต้องไปโต้คลื่นกับพ่อ ซึ่งการโต้คลื่นก็เป็นอีกสิ่งที่ทอม แฮงก์ส ชอบทำเช่นกัน ฉากในเรื่องต้องเป็นคนที่เล่นเซิร์ฟบอร์ดเอง ถึงจะบรรยายฉากเหล่านี้ได้ อย่างเครื่องพิมพ์ดีดก็เหมือนกัน มันเป็นสิ่งที่ทอม แฮงก์ส สะสมจนกลายเป็นเอกลักษณ์หนึ่งของเขา มันก็ถูกแทรกไว้ในทุกตอนของเรื่องสั้นตลอดเล่ม อย่างผมนั่งทำงานอยู่เนี่ย ต้องลุกไปค้นเอาเครื่องพิมพ์ดีดของตัวเองที่ไม่ได้ใช้มานานออกมาปัดฝุ่นส่งซ่อม ป่านนี้ยังไม่ได้คืนเลย (หัวเราะ)

อีกอย่างนะ…ทอม แฮงก์ส ติดกาแฟแน่นอน เกือบทุกตอนในเรื่องมีการพูดถึงกาแฟไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

“เครื่องพิมพ์ดีดก็เหมือนกัน มันเป็นสิ่งที่ทอม แฮงก์ส สะสมจนกลายเป็นเอกลักษณ์ของเขา มันก็ถูกแทรกไว้ในทุกตอนตลอดเล่ม อย่างผมนั่งทำงานอยู่เนี่ย ต้องลุกไปค้นเอาเครื่องพิมพ์ดีดของตัวเองที่ไม่ได้ใช้มานานออกมาปัดฝุ่นส่งซ่อม ป่านนี้ยังไม่ได้คืนเลย” (หัวเราะ)

ภาณุ บุรุษรัตนพันธุ์ กับประสบการณ์การแปล Uncommon Type โดยทอม แฮงก์ส

ระหว่างการทำงานชิ้นนี้ ต้องมีการทำการบ้าน เตรียมข้อมูล หรือมีเรื่องท้าทายอะไรบ้าง

เป็นครั้งแรกของผมที่ได้แปลรวมเรื่องสั้น ซึ่งในฐานะคนที่ต้องทำงานสิบหน้าต่อวัน แปลหนังสือที่เป็นเรื่องยาว ใช้เวลา 2-3 เดือน เหมือนการทาสีบ้านทั้งหลังด้วยสีเดียวกัน ถึงจะเพลินแต่มันก็มีเบื่อบ้าง 

แต่สำหรับการแปลเรื่องสั้น เป็นการทาสีบ้านทั้งหลังที่ใช้สีห้องให้แตกต่างกันคนละสี มันสนุกกว่าตรงที่แต่ละเรื่องมีความแตกต่าง ทั้งโครงเรื่อง บรรยากาศ อารมณ์ และตัวละคร มันมีความหลากหลายในแต่ละตอน การทำงานแปลเล่มนี้เลยสนุกมากทีเดียว ไม่มีเบื่อเลย ถ้าเป็นเรื่องที่เราต้องฝืนพยายามแปล เรื่องที่ทำออกมาก็ไม่สนุก แต่ว่าต้นฉบับเขามาสนุกอยู่แล้ว ถ้าเราสนุกได้เท่าต้นฉบับที่มา เรื่องแปลก็จะสนุก ถ้าจะให้จิ้มว่าเรื่องหรือตัวละครที่ชอบก็จิ้มไม่ได้หรอก อาจจะตอบเหมือนขายของ แต่ว่าตอนทำงานอยู่กับเรื่องไหน ก็รู้สึกว่าเรื่องนั้นสนุกจริงๆ (หัวเราะ)

ถ้าถามว่าท้าทายมั้ย ยากมั้ย…ถ้าในส่วนของข้อมูล สมัยนี้ที่ข้อมูลทุกอย่างเข้าถึงง่ายจากกูเกิล ขอให้เราไม่ขี้เกียจ ทุกข้อมูลหาได้ไม่ยากอยู่แล้ว สำหรับส่วนอารมณ์ความรู้สึก ต้นฉบับพาผมไปได้ไม่ติดขัดอะไรเลย 

ในฐานะที่เคยใช้ชีวิตอยู่ที่อเมริกา และเรื่องราวในหนังสือก็มีฉากหลังเป็นสังคมอเมริกัน มีประสบการณ์ส่วนตัวที่เชื่อมโยงกับเรื่องราวในเล่มบ้างไหม

เวลาเขาพูดถึงตึกรามบ้านช่องในตอนที่เป็นฉากของนิวยอร์ก หรืออีสต์ไซด์ เวสต์ไซด์ ก็จะนึกออกว่าลักษณะมันเป็นยังไง ในตอน ไปหาคอสตัส ที่คนย้ายถิ่นเข้ามาอยู่ในนิวยอร์กครั้งแรก เวลาเข้าโรงหนัง หรือพักผ่อนตามสวนสาธารณะ ก็จะเข้าใจความรู้สึกได้ มองเห็นภาพตาม เพราะช่วงหน้าร้อนที่ในอพาร์ตเมนต์ไม่มีแอร์เนี่ย ตอนกลางคืนต้องออกมาเดินเล่นในสวนสาธารณะ อากาศดี มีหิ่งห้อย หรือไม่ก็เข้าโรงหนัง

หนังสือเล่มนี้ถือว่าค่อนข้างหนา ใช้เวลาในการแปลนานไหม และปรับอารมณ์ในการแปลจากเรื่องหนึ่งไปอีกเรื่องหนึ่งยังไง

ในแต่ละวันก็จะแปลไปได้สักสิบหน้าแล้วก็หันไปทำกิจวัตรทั่วไปอื่นๆ อย่างทำกับข้าวบ้าง เดินเล่น พักผ่อน ไม่ถึงกับต้องมีกิจกรรมล้างสมองอะไร แต่ที่ใช้เวลาเนี่ย มันไปนานตรงตอนเริ่ม เพราะโอ้เอ้ไปเรื่อย แต่ว่าหลังจากโดนสำนักพิมพ์เตือนมาหลายหน (หัวเราะ) ก็ค่อยๆ ปรับเข้าสู่โหมดคนขยันได้ พอลงมือทำงานทุกอย่างก็ลื่นไหลได้เรื่อยๆ เป็นงานที่สนุก

แล้วทำไมถึงเขียนในคำนำว่าขอโทษภรรยากับความบ๊องของตัวเอง

เนื่องจากเวลาที่ผมต้องทำงานเต็มที่เนี่ย เวลาที่ผมมีให้ภรรยาก็น้อยลง คำขอโทษที่เขียนไว้ในคำนำเลยเป็นเหมือนธรรมเนียม ออกตัวไว้ก่อน เท่านั้นแหละครับ (หัวเราะ)

Pre-order หนังสือ UNCOMMON TYPE: some stories พิมพ์ (ไม่) นิยม ได้ที่ https://godaypoets.com/product/uncommon-type/

เรียนรู้ Visual Thinking ฉบับ Wrongdesign

เขียน: ซัลมา อินทรประชาภาพกราฟิก: กมลวัลท์ มงคลปัญญาพิสูจน์อักษร: เบญจพร หรูวรวิจิตร กรมัยพล สิริมงคลรุจิกุล หรือที่ในวงการกราฟิกดีไซน์รู้จักกันดีในชื่อของ พี่เบิ้ม – Wrongdesign อยู่เบื้องหลังการออกแบบปกหนังสือหลากหลายแนวตั้งแต่นิยายไทย วรรณกรรมแปล ไปจนถึงสารคดีประวัติศาสตร์ มาเป็นเวลากว่า 15 ปีแล้ว พี่เบิ้มไม่ได้จบด้านการออกแบบโดยตรง แต่เมื่อเรียนจบแล้วต้องการให้พอร์ตโฟลิโอตัวเองแตกต่างจากที่เห็นได้ทั่วไป จึงไปลงคอร์สเรียนคอมพิวเตอร์ นั่นเป็นจุดเริ่มต้นของการก้าวเข้าสู่เส้นทางนักออกแบบมืออาชีพ ซึ่งได้มาจากการเพียรเรียนรู้ด้วยตัวเองและประสบการณ์ที่ได้ทำงานร่วมกับคนมามากมาย วันนี้พี่เบิ้มได้ส่งต่อวิชาให้กับเราโดยย่อยกระบวนการการออกแบบภาพจำให้กับตัวอักษรออกมาเป็นหัวข้อต่างๆ ดังนี้ ความรู้มาก่อน ความสวยงามมาทีหลัง  “ปัญหาของคนทำงานออกแบบ เมื่อมาถึงส่วนที่ต้องจบงานร่วมกันกับคนหลายๆ คน มักจะหาข้อสรุปในชิ้นงานไม่ได้ เพราะใช้ความรู้สึกในการตัดสิน” เป็นเพราะความชอบของแต่ละคนเกิดจากประสบการณ์ส่วนตัวที่ไม่มีถูกหรือผิด จึงไม่แปลกที่แต่ละคนจะเห็นสิ่งต่างๆ สวยงามไม่เท่ากัน ดังนั้นทางออกของปัญหาที่ว่า คือการใช้ความรู้เฉพาะทางในวิชาชีพมาเป็นตัวช่วยในการตัดสิน ในฐานะคนออกแบบหน้าปกหนังสือ พี่เบิ้มจึงให้ความสำคัญกับการเรียนรู้ในด้านเทคนิคและความเข้าใจในวิธีการพิมพ์งานเพื่อให้ได้ชิ้นงานที่ใกล้เคียงมากที่สุดกับภาพต้นฉบับซึ่งเกิดขึ้นในคอมพิวเตอร์ อย่างเช่นสีของภาพที่เห็นในจอคอมพิวเตอร์กับสีที่พิมพ์งานออกมามักจะแตกต่างกันเสมอ นั่นเป็นเพราะระบบสีที่ใช้ในคอมพิวเตอร์คือ RGB และระบบสีที่ใช้ในการพิมพ์คือ CMYK หรือแม้แต่สีดำเองก็มีความแตกต่างเช่นกัน ขึ้นอยู่กับเม็ดสีในการสั่งพิมพ์ และคนที่เข้าใจระบบการพิมพ์งานจริงๆ ถึงจะรู้ว่าควรสั่งพิมพ์ออกมาอย่างไรให้ใกล้เคียงกับสีดำที่ต้องการมากที่สุด หากความรู้ในเทคนิคและวิชาชีพเปิดกว้างมากเท่าไหร่ ก็จะลดข้อจำกัดในการสร้างสรรค์ได้มากเท่านั้น เข้าใจความหมายที่แท้จริงของคำ  “ยิ่งคุณทำงานเกี่ยวกับภาพมากเท่าไหร่ คุณต้องย้อนกลับไปที่ตัวคำมากเท่านั้น” คำและภาษาจะช่วยจัดระบบความคิดในสมองแล้วค่อยเปลี่ยนเป็นภาพ […]

view more

คุยกับ พีรพัฒน์ ตัณฑวณิช “ยุโรปมืด” แล้วเอเชียสว่างไหม

หลังจากเจ็ดปีในต่างแดน โดยเรียนปริญญาโทที่ญี่ปุ่นสองปี และต่อปริญญาเอกที่แคนาดาอีกห้าปี ตั๊บ-พีรพัฒน์ นักเศรษฐศาสตร์และนักเขียนเจ้าของผลงาน “ยุโรปมืด” กลับมาเมืองไทยพร้อมปริญญาเอกด้านเศรษฐศาสตร์การพัฒนา และปัจจุบันทำงานให้กับสำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ หลังจากเราตีพิมพ์ต้นฉบับของเขาจนเป็น Best Seller มานาน วันนี้อะบุ๊กเพิ่งได้พบหน้าค่าตากัน เราจึงชวนเขามาคุยกันสารพัดเรื่อง ทั้งการเมือง เศรษฐศาสตร์ และสงครามโลก ที่หลายคนอยากรู้ว่าจะเกิดขึ้นอีกไหมในชั่วชีวิตนี้ (แทบ) ทุกราชวงศ์เป็นลูกหนี้ชาวยิว ในหนังสือผมพูดถึงชาวยิวซึ่งเป็นชนชาติที่ถูกฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองไปมากมาย และในขณะเดียวกัน รู้ไหมครับว่าตระกูลที่มั่งคั่งที่สุดก็ยังคงเป็น House of Rothschild ซึ่งคือยิวเหมือนกัน รวยมานาน และยังคงรวยอยู่ เป็นเจ้าของสถาบันการเงิน มีอิทธิพลทางการเงินสูงมากต่อโลก ราชวงศ์ไหนเปิดสงครามก่อน เขาก็จะไฟแนนซ์อีกฝั่งหนึ่ง พูดง่ายๆ คือทุกราชวงศ์เนี่ยเป็นลูกหนี้เขาหมดเลย ไม่ทำสงครามเพราะกลัวจน หลายคนเชื่อว่าที่เราไม่รบกันเพราะทุกประเทศคำนึงถึงเศรษฐกิจ ผลประโยชน์อาจเป็นแรงผลักดันที่ดีที่ทำให้เราเลี่ยงสงคราม อย่างอะลีบาบาก็ไม่อยากให้อเมริกาเกิดสงคราม เพราะอะลีบาบาก็เทรดอยู่ในตลาดนิวยอร์ก จริงอยู่ เมื่อก่อนนายทุนค้าอาวุธย่อมสนับสนุนให้เกิดสงคราม แต่ตอนนี้ถ้าเป็นสงครามสเกลใหญ่ ผมไม่มั่นใจว่ามันจะดีกับเขาหรือเปล่านะ เขาอาจจะอยากให้มีสเกลเล็กแล้วทุ่มไปกับรีเสิร์ช เพราะทุกวันนี้ เวลารบกันมันไม่ใช่ทหารราบรบกันแล้วครับ มันเป็นการรบด้วยรีเสิร์ชเสียเยอะ จริงๆ ผมไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนี้นะครับ แต่ความเชื่อส่วนตัว ผมคิดว่าชั่วชีวิตผมไม่น่าจะได้เห็นสงครามสเกลใหญ่ขนาดนั้นอีกแล้ว แต่สงครามเล็ก ๆ น้อย […]

view more

“เถื่อน100” ต้องหรู และต้องดูเถื่อน! โจทย์ท้าทายนักออกแบบปก

เพราะสเป็คหนังสือ “เถื่อน100” มีความพรีเมี่ยม ภาพสี่สีทั้งเล่ม ปกแข็ง และสองภาษา ทำให้ต้นทุนการผลิตต่อเล่มสูง ราคาขายจึงสูงกว่าเล่มอื่น นำมาซึ่งโจทย์ในการทำงานอันค่อนข้างย้อนแย้งของนักออกแบบปก พูดง่ายๆ คือต้องดูหรู แต่ก็ยังต้องดูเถื่อน ให้สมกับชื่อของมัน เราจึงชวนคุยกับ 29th Winter ผู้รับหน้าที่ออกแบบปกให้หนังสือของวรรณสิงห์มาสองเล่มแล้ว ตั้งแต่เถื่อนแปด จนถึงเถื่อน100 เล่มนี้ “กว่าจะได้ดราฟต์นี้ เราลองกันมาค่อนข้างเยอะค่ะ มีทั้งใช้รูปเดี่ยวๆ ใช้สี่รูปจากทั้งสี่บท วางหลายแบบมากจนมาลงตัวที่ไดเรกชั่นเดิม คือเป็นภาพคอลลาจ นำองค์ประกอบเล็กบ้างใหญ่บ้างของภาพในเล่มมาผสมกัน เรื่องราวในเถื่อนมันเยอะ เรารู้สึกว่าใช้รูปเดียวสื่อไม่ได้ แต่เล่มนี้ไม่เหมือนเล่มเถื่อนอื่นๆ ตรงที่แบ็กกราวดน์ไม่ได้เป็นสีสดปูเต็ม แต่แบ็กกราวดน์เป็นรูปภูเขา เราชอบรูปทรงของภูเขา รู้สึกว่ามันสื่อถึงการผจญภัยดี พอเรามาปรับให้เป็นโทนสีดำ ก็ทำให้ดูเถื่อนขึ้น “แต่เนื่องจากเล่มนี้ราคาสูง ในฐานะนักออกแบบเราก็ต้องทำให้มันดูแพง ดูน่าเก็บสะสม ตอนแรกเลยตั้งใจให้ตรงชื่อ “เถื่อน100” เป็นตัวปั๊มทอง แต่พอมาคุยกันอีกที สีทองมันไม่เถื่อน ก็เลยเปลี่ยนเป็นสีอื่นแทน โดยเลี่ยงสีเก่าๆ ที่เคยใช้ ก็เลยกลายมาเป็นสีแดงนี้  ตัวอักษรของคำว่า “เถื่อน” ถ้าสังเกตก็จะเห็นว่าเราปรับใหม่ ไม่เหมือนจากเล่มก่อนๆ ด้วย เราพยายามให้มันมีเอกลักษณ์บางอย่างของตัวเอง ขณะเดียวกันก็ไม่ละทิ้งประวัติศาสตร์ที่เคยทำมา […]

view more